برچسب‌ها: آرزو, احساس, خوراک, سال نو

برچسب‌ها: آرزو, اندوه, ایران

برچسب‌ها: آرزو, احساس, اندوه, جدایی, درد, دوستان, وداع

برچسب‌ها: آرزو, آزادی, اجتماعی, اندیشه, ایران, تغییر

برچسب‌ها: آرزو, آزادی, اجتماعی, اندوه, اندیشه, ایران, تغییر

برچسب‌ها: آرزو, آزادی, اجتماعی, احساس, اندوه, اندیشه, ایران, تغییر

برچسب‌ها: آرزو, آزادی, اجتماعی, احساس, اندوه, اندیشه, ایران, تغییر

برچسب‌ها: آرزو, اجتماعی, احساس, اندوه, ایران, تغییر, درد, مرگ

برچسب‌ها: آرزو, احساس, اندوه, مرگ

مدت‌ها بود که می‌خواستم این را این‌جا بگذارم ولی هربار به دلیلی نمی‌شد. این نوشته را امروز ۲۲ اسپند ماه این‌جا گذاشتم، ولی بیشترش را در همین تاریخ این بالا نوشتم. به خاطر مناسبتش در همین تاریخ گذاشتمش.

امشب یاسمن هم می‌رود. گویا ساعت ۴ صبح بود زمانش. هرچند جشن خداحافظی معقولی گرفته‌بود و برای نخستین بار بود که حس می‌کردم بالاخره یک بار یک خداحافظی درست و درمانی با کسی داشتم، ولی باز دلم(مان) می‌خواست بروم(یم) فرودگاه. خیلی هم پافشاری کردیم اما قبول نمی‌کرد. آخرش هم طاقت نیاوردم، به بهانه عکس‌ها رفتم پیش حسان که داشت دی‌وی‌دی رو دوباره عوض می‌کرد. به هر ترفندی بود فریدون را قانع کردیم که با هم برویم. فریدون و بابک که آمدند، رفتیم. فکر می‌کردم الان خانه‌شان پر از مهمان و این‌هاست، مثل بقیه که می‌روند. وقتی رسیدیم شکه شدم، خالی بود، خالی خالی! دیگر نشد زیاد بنشینیم، وسایل را دادیم و آمدیم.
حالا که فکر می‌کنم خداحافظی نخستین را هم خراب کردم. کاری‌است که شده، فرودگاه هم نشد برویم، هرچند که آخرش خودش هم از خدایش بود. دستش درد نکند باز خیلی خوب رفت! الان نمی‌دانم ناراحتم یا نه؟ شاید یک کمی برای یاسمن که نمی‌خواست برود و شاید اندکی برای خودم که دوستی دیگر را ازدست دادم. جدی آمریکا رفتن شبیه از دست دادن است. انگار حضور فیزیکی آدم‌ها چیزی فرای ارتباط تلفنی و اینترنتی حتی از نوع تصویری‌اش را به تو تفویض می‌کند و این جالب و عجیب است، چه آنکه این‌ها اصالتا باید بتواند مدیومی برای تمام انواع ارتباط باشد. ولی خوب گویا آدم‌ها تنها با اندیشه و سخن و حتی آوا و تصویر خود شناخته و مشخص نمی‌شوند. انگار یکتا تمایز این دنیای مجازی با تمام توهمات من همان آگاهی به وجود شاهدی مادی برای هر اینستنس مجازی است و زمانی که شاهد مثال قابلیت مشاهده شدنش را به لحاظ منطقی و نه حتی تجربی از دست می‌دهد، از همان دم شمایل مجازی‌اش خون‌ریزی معنایش را آغاز می‌کند و شروع به کم‌رنگ شدن می‌کند.
بگذریم؛ می‌خواستم این‌جا چیزی برای یاسمن بنویسم، ولی خوب لیز می‌خورم مدام. روزبه امروز چیز خوبی گفت، به هر حال این جمع تا حداکثر یک‌سال دیگر از هم پاشیده می‌شود. ناراحتی امروزت به زندگی بهتر فردایت می‌ارزد. روزها که بگذرد می‌فهمی که آن‌جا برای منافع‌ات بهتر است. ترجیحاتت عوض می‌شود. آخرش شاید گاهی یادی خوش و اندکی دلتنگی تنها بماند برایت از این روزها. از امروز و شاید هم فردا دنیایی نو و زندگی جدیدی پیش رویت خواهد بود، پس ساختن زندگی جدیدت را با لبخند آغاز کن.

----------------------------------------------
پانویس: من یادم باشد بعد یک چیزی در مورد این همه رفتن‌ها هم بنویسم.

برچسب‌ها: آرزو, آمریکا, احساس, اندیشه, اینترنت, جشن, دوستان, سفر, وداع, یاسمن

برچسب‌ها: آرزو, احساس, من و ما

سر نوشت: هرچند امروز ۲۸ اسفند نیست، ولی این نوشته ذاتاً متولد آن روز است. پس همان‌جا می‌گذارمش. خرده دیرکردش بر عید است و سفر.

هرچه بیشتر می‌گذرد ارتباط بیشتر می‌گردد و اعتماد کم‌تر. آن‌چه تجربه نگردیده بود مزه‌مزه می‌شود، هرچند به ذائقه چندان خوش نمی‌آید.

مکان‌ها تکرار می‌گردد، همان جایم که پارسال ولی نه همان رویداد است این یک، که این آن زیبایی بی‌پیرایش نیست.

گاهی درکم می‌گوید که به خطا می‌روم، هدفم چه بوده؟ اگر آن لحظهٔ فراموشی، چه‌را نگرانم؟ و تو، تویی که در دیگر نمی‌دانم در آن لحظهٔ ارگاسم فراموشی حتی چه‌را می‌اندیشی و چرا؟ و دیگران، همه‌چیز خوب است. گرچه نه آن‌سان که تباهی دیروز را به غرامتی فردایی دلخوش سازد، تنها برای آن‌که اکنون را خوش به‌سر بری. آن‌ها که آمدند نیز می‌روند و حجم‌ها را با خویش می‌برند و دیگر برای حجم دادن دیر خواهد بود.

همانند اویی که ضمیر تو را برنمی‌تابد.

می‌دانی ای اوی عزیز، توهای من دلایل نیاز من به هم‌کلامی با مخاطبی است که نوشته‌ام، بار نبود نوع زبانی‌اش را به خیال می‌کشد. اگر توی من نمی‌گوید، حتی اگر توی من چندان نمی‌شنود و من هم طبعاً ابزار چندانی به اجبارش ندارم چه آن‌که گاهی به سختی تنها می‌بینمش، اما توی من ناگزیر است از خواندن این‌ها چرا که وسوسهٔ دریافت معنای دلخواهش را تاب نمی‌تواند بیاورد. من هم تلاش مذبوهانه‌ام را برای گشاده کردن دستش در این راه می‌نمایم و منتظر می‌نشینم تا در دام معناهای ناگزیر متن گرفتار شود و به‌زور بشنود فریاد را. آری، چنین است اوی دوست داشتنی من، تو را گرچه نمی‌دانم.

و سالی دیگر باز می‌آید و من شاید خالی‌تر از هر نقطه‌ای در نمودارم از درون به این آبشار گوش فرا می‌دهم. و عجیب است که هنوز لذت‌بخش می‌نماید، چرا که هرکه نداند توی دوست داشتنی می‌دانی(؟) که چقدر نسبی‌گرا شده‌ام.

پی‌نوشت: هرچه کردم شرمم گردید این برچسب آخر را بگذارم.

برچسب‌ها: آرزو, احساس, اندیشه, توهم

فدریکو دیروز زنگ زده. خوب نمی‌فهمم چی می‌گه، ولی فکر کنم گفته که داره ازدواج می‌کنه. دیروز حدوداً ۳۰ ثانیه سکوت کردم.

ـ چرا چیزی نمی‌گی؟

خوب نمی‌دونم ولی شاید دیروز یه مدّتی خندیدم.

ـ چرا می‌خندی؟

حتماً گفته بودم که نمی‌تونم کارهای زیادی توی این موقعیت انجام بدم. شاید خواسته بودم پیشنهاد بده!

ـ خب شاید بتونی خوشحالی کنی، تبریک بگی، آرزوی خوشبختی کنی یا حتی بگی: «جدّی؟ راست می‌گی جان من؟ حالا کی هست این مرد خوش‌بخت؟» این‌ها چطورن؟

باید گفته باشم که تلاشم رو می‌کنم. ولی اون هم باید می‌پذیرفت که خنده‌داره!

ـ چی خنده‌داره؟ تلاش کردن؟ ازدواج؟ یا ازدواج من؟ یا آرزوی خوشبختی؟

انگار اینجا باید بگم که: «کلاً همه‌چی خنده‌داره، راستی چرا همه‌چیز خنده‌داره؟ تبریک؟ آره چیز خوبیه، برکت خواستن، همون آرزوی خوشبختی! آره همین خوبه! تبریک می‌گم! آره، باور کن راست می‌گم. به جان تو. تو که می‌دونی من چندان گی نیستم، ولی یه دخترس که خوشگله، هنوز نمی‌شناسمش، اگه شد بعد می‌گم کی بود، گرچه شاید نشنوی. نگفتم همه‌چی خنده‌داره. چرا می‌خندی؟»

ـ مممممم… چیز دیگه‌ای نمی‌گی؟

دلم تنگ شده بود. من جدیداً حرف زیادی ندارم که بگم. فکر کنم زدم تو مود بادی لنگواِج! شاید یه صدای خنده‌ای شنیدم. لابد همه‌چی خنده‌داره! وگرنه چرا صدای خنده می‌شنوم؟

ـ از بس که چرت و پرت می‌گی، خب خندم گرفت. راستی تو آخر نگفتی؟

من نگفتم آخرش هم. خنده‌دار نیست؟ ولی انگار اون گفته.

ـ نه من نگفتم، یعنی اولش نگفتم. اولش اون گفت. آخه اینجا راحت می‌گن این لامصب رو. دیگه چیزی نمی‌پرسی؟

دیگه پرسشی برام نمونده. آخه همون‌قدر که این لامصب ذهن منو می‌خونه منم ذهن اونو می‌خونم. برام تابلو کیه. اصلاً دارم می‌بینمش. اینجاهاش رو دیگه نباید ببینم، لختیه!

ـ بگم چی بشی که هیچ‌وقت دست از شوخی برنمی‌داری. بگذریم، هشتم ژوئیه جشن عروسیمه! ناراحت می‌شم اگه نیای. فقط برای این‌که تو بتونی بیای انداختمش عقب! کارات هم پای من.

آخرش گفتم (نمی‌دونم چرا دو طرف دماغم خیس بود):

ـ زمانش که خوبه. فقط می‌دونی یه چیزی هست. این راهش یه کم دوره. من برای عروسی مامانم هم تا آمریکا نمی‌رم، بعدشم من با بروبچه‌های استنفورد زیاد حال نمی‌کنم. نه اینکه بخوام کلاس بذارم‌ها، نه اصلاً، ولی خب دیگه… اصلاً همه این‌ها به‌کنار تو که خودت دستت تو کاره، من اگه بخوام بیام هم نمی‌ذارن، سربازی و احمدی‌نژاد و از این صحبت‌ها. از همه بدتر این پروژهٔ کامپایلرم. اینه که شرمنده‌ام دیگه. ببین من امروز یه کم زیادی دهنم سرویس شده، در هم می‌زنن. باشه بعداً مفصل هم‌پرسه(گفتگو) می‌کنیم. انقدر هم نخند.

خوب نمی‌فهمم چی می‌گه، ولی فکرکنم می‌خنده می‌گه باشه و انگار تهدید می‌کنه که از همین‌جا خِرکشم می‌کنه.

برچسب‌ها: آرزو, احساس, فدریکو

برچسب‌ها: آرزو, احساس, موسیقی