برچسب‌ها: اجتماعی, احساس, اینترنت, دوستان

دنیای ما همش سیاه و سفیده، فقط چون رزولوشن‌اش بالاست، ما خاکستری می‌بینیم.

پانویس: دندونه‌های ارّهِ سفیده یا سیاه؟

برچسب‌ها: اجتماعی, احساس, اندوه, دردسر

برچسب‌ها: اجتماعی, اینترنت, رایانه, Spam

برچسب‌ها: آرزو, آزادی, اجتماعی, اندیشه, ایران, تغییر

برچسب‌ها: آرزو, آزادی, اجتماعی, اندوه, اندیشه, ایران, تغییر

برچسب‌ها: آرزو, آزادی, اجتماعی, احساس, اندوه, اندیشه, ایران, تغییر

برچسب‌ها: آرزو, آزادی, اجتماعی, احساس, اندوه, اندیشه, ایران, تغییر

ما یه آشنایی داریم ما که دوتا کارش ترک نمی‌شه.

عرق خوری و نمازش!

ازش پرسیدم: نکنه داستان آن یارویی است که گوسفند می‌دزدید گوشتش را نذری می‌داد؟

یک کمی کله‌^ی کچلش رو خاروند و گفتش که نه عزیز یه تفاوت مختصری داره، این حسن پیاله*، نماز می‌خونه که اگه زد و اونور خبری بود، کمتر چوب تو آستینش کنن. ولی ما عرق می‌خوریم که سر نماز همچین شنگول باشیم که یه حالی هم به خدا داده باشیم، اونم بلکه توفیق عرق‌خوری‌مون رو بیشتر کنه.

------------

پانوشت:

حالا دیگه حسن آقا کیه من نمی‌دونم.

*: پیاله گویا اشاره به همان مادر پیاله دارد!

برچسب‌ها: اجتماعی, احساس, اندیشه, توهم, فلسفه

برچسب‌ها: آرزو, اجتماعی, احساس, اندوه, ایران, تغییر, درد, مرگ

برچسب‌ها: اجتماعی, احساس, طنز, علمی: شیمی - فیزیک, فیزیک, کاریکاتور

برچسب‌ها: آذین, اجتماعی, احساس, اندیشه, اینترنت, رایانه, Spam

برچسب‌ها: اجتماعی, افسانه, افسانه‌های نوردیک و ژرمن, فرهنگ

مدتی است که این‌جا رو ترک کرده بودم، امشب یکم آبانِ. از امشب می‌خوام هرروز یه چیزی بنویسم در این‌جا. امشب هم شب نخست خواهد بود شاید از زایشی دیگر.
هرچند تلاش ندارم بلاگم را به سایت خبری تبدیل کنم، ولی شاید یکی از مهم‌ترین دلایلم برای نوشتن این‌ها بازگشتم در آینده و دیدن دغدغه‌های این روز‌هاست. پس شاید هرروز چند خبری هم بنویسم.از آن‌جایی که مدتی است ننوشته‌ام پس یه همچین چیزی لازم است:
آن‌چه گذشت در این روزها در جهان (Previously on Earth):
بگذارید از تابستان آغاز کنم. خوب فکر کنم بوی بوش تو ایالات متحد داشت بلند می‌شد. نفت همین‌جوری بالا می‌رفت و دلار پایین می‌آمد، یورو هم این وسط نفت را همراهی می‌کرد. نفت تا ۱۵۰ دلار برای هر بشکه رسید و احمدی‌نژاد و بچه‌ها هم با نفت و کبریت بازی می‌کردند و پول‌ها رو آتیش می‌زدند. ۵+۱ هی جلسه می‌گذاشت و هی ما بیشتر تحریم می‌دیم.
بعد یهو گرجستان حس کرد خیلی شاخه و حمله کرد اوستیای جنوبی، روسیه هم نامردی نکرد و هرچی بمب مونده داشت ریخت رو سر گرجی‌ها که یه سلامی خدمت استالین هم داشته باشه. خلاصه یه دعوای حسابی هم اون‌جا شد و فکر کنم اوستیا یه استقلالی پیدا کرد. به هر صورت تکیه به غرب یه مقدار چشم سیساستمدارای غربی رو کور کرده بود.
خلاصه این‌که نفت بالا رفت تا یهو صدای کلنگ گور لیبرالیسم از وال‌استریت به گوش حضرات رسید و پایان تاریخ رو این بار به جای میشل این‌ها اعلام داشتند. به هر روی داوجونز و نزدک و بقیه یه سقوط آزاد حسابی کردند و یه ۲-۳ تا بانک ورشکست شدند و این‌ها گفتند نه‌خیر آقا توپ هم ما را تکان نمی‌دهد، بورس رو هم که با حجم مبنا و این‌ها سفت کرده بودند. خلاصه نفت شروع کرد به سقوط و تا به امشب که من می‌نویسم از آن ۱۵۰ دلار به کم‌تر از ۵۰ دلار سقوط کرده و خدا می‌داند تا چند وقت دیگر به زیر ۱۰ دلار می‌رسد یا نه. محمود که می‌رود، ما می‌مانیم و صندوق خالی.
از اینکه بگذریم این مقوله دزدان دریایی سومالی هم عجب داستانی است، جای دریای کارائیب خالی. این گویا بنیادگرایان سومالی سر گردنه خلیج عدن ایستادند و از کشتی‌های گذرنده پول زور می‌گیرند. ۲-۳ روز پیش هم که انگار یه کشتی گندم ایران رو گرفتن و یه نفت‌کش غول عربستان رو که ۲/۵ میلیون بشکه نفت می‌برده و چندین برابر یه ناو هواپیما بره. تا کی بساط‌شون جمع گردد، خدا می‌داند.
و اما اندر احوال وزارت کشورِ محمود شاخ. فکر کنم این دو وزیر کشور آخر رکورد چندتا چیز را در تاریخ وزارت ایران از مادها تاکنون در دست دارند. فول پروفسور کردان که موفق شد مرزهای شناخته شده وقاحت را تا افق‌های دوردست افزایش دهد و رکوردی دست نیافتنی را برای خود ثبت کند. البته نباید از رکوردهای دیگر وی در زمینه‌های دراماتیک‌ترین استیضاح، جوک‌ساز ترین وزیر و عضو دولت پس از محمود و ... غافل شد. محمود هم برای کم نشدن جذابیت وزارت کشور محصولی میلیاردر را معرفی کرد تا ...ی ترین (به جای سه‌نقطه اغلب چیزهایی را به ذهنتان رسید می‌توانید قرار دهید) و سست‌ترین رای اعتماد تاریخ را با ۵۰ به علاوه ۰/۵ درصد بگیرد و آخرش هم نگفت بابایی این چندصد میلیارد ناقابل رو از کجا آورده. فکر کنم این داستان اگر آبرویی برای محمود هم مانده بود به باد داده باشد.

فکر کنم برای امروز بس باشد تا فردا آن‌چه گذشت بر خودم را بنویسم.

برچسب‌ها: اجتماعی, احساس, اندیشه, سیاسی

دیگر خیلی وقت است که هیچ نمی‌جنگم، وا داده‌ام، تسلیمم. نه چیز جدیدی هست نه از چیز‌های قدیم چیزی. دیگر هیچ نمی‌کوشم که قفلی باز کنم. همین‌جا افتاده‌ام، شاید هم کسی دیگر بخواهد چیزی باز کند روزی. می‌خندم، خیلی خوش‌رو و خوب، ولی عمق شادی‌ام زیاد از لب‌هایم پایین‌تر نیست و هیچ فکری هم در پشت چشمم. با خیال راحت گنجینه‌ات را در کنارم رهاکن. من سهمم را فقط با چشم‌هایم برمی‌دارم که شاید گرم باشم، سرد است آخر، لرز دارم.

راست است آن‌چه دربارهٔ دل و دیده گفته‌اند گویا. دلم دارد خالی می‌شود. بدجوری قار و قور می‌کند.

از این پایینی که این‌جا نوشتم اینقدر گذشته که انگار دنیای آن روزها زیر و رو شده. خودم هم نفهمیدم چه شد که به این‌جا رسیدیم. البته نه این که جای خاصی باشد این‌جا، نه این‌جا هم یک جایی است دیگر. ولی خوب عجیب است دیگر.

همین جوری نشسته‌ام و در هر موردی که در این مدت رخ داده یک چیزی می‌نویسم.

وقتی فکر می‌کنم این چهارسال چه زود گذشت، یک جوری می‌شوم. هنوز وقتی وسایل سال نخست رو باز می‌کنم و بوی کاغذ عطر خورده توش بیرون می‌زند، قلبم انگار یکهو می‌ریزد. فکر کنم با تمام تلخی‌اش این چهار سال بهترین سال‌های زندگی‌ام باشد. همیشه از رسیدن این روز‌ها ترس داشتم، از این‌که از دوستام جدا شوم. ولی خوب انگار اگر کسانی را از دست دادم، کسانی خیلی خوب هم به دست آوردم. ولی واقعاً دلم برای یک روز‌هایی خیلی تنگ شده.

راستی دیروز هم که این جناب LHC بالاخره راه افتاد، بعد از آن همه داستانی که سر راه افتادنش و ترس از نابودی زمین ملت در آوردند. امّا امروز که داشتم تو Facebook می‌چرخیدم، یک گروهی دیدم با یه همچین عنوانی: The LHC may probably kill us, but what the hell let’s see what happens ! خیـلی خوب بود. من که راستی بدجوری مشتاقم ببینم چی از این رینگ در میاد. شایدم یه موقع ذره زتایی چیزی کشف شد همه رفتن تو باقالیا.

فکر کنم تو این مدت که ننوشتم، یک چند صباحی دست از خاک بازی کشیده بودم و زده بودم تو کار گل و لای که ظاهراً به علت شانس ما و خشک‌سالی امسال باز رفتیم سر کار سابق.

امسال انگار این دانشکده بالاخره یه تکانی خورد و نهایتاً یه تعدادی کندن ازش و رفتن، حالا یا خارج یا هنربازی یا سربازی!

راستی من امروز زاده شدم. ولی راستی چرا بقیه به من تبریک می‌گویند؟ فکر کنم در بهترین حالت باید به مامانم و در درجه بعدی پدر جان تبریک بگن که چنین شاهکاری به هم زدن. البته این برای شما دوست عزیز که کادو دادی نیست‌ها. اون اصلاً مبحث جدایی مه درین مقال نمی‌گنجه.

هنوز هم با این لپ‌تاپم درگیرم. زندگی‌ام داره از دست می‌ره. آقا خوب تو ایران مک نخر دیگه، ویندوز خیلی مزخرفه، ولی مک نخر. اگر خریدی ویندوز روش نریز خواهشاً. دیگه اگه این غلط رو هم کردی درایو مک‌ات رو ریداونلی کن. خوب ویندوز نمی‌فهمه می‌شاشه تو پارتیشن مک‌ات.

تاریخ رو هم که همین جوری الکی الکی زیر پامون نشستن کلاس گذاشتیم، اونم چه کلاسی، تاریخ معاصر اروپای شرقی و مرکزی! الآن هم نمی‌گم اصلاً چی می‌گیم.

ولی از همه این‌ها که بگذریم، چه گروه کوهی پی ریزی کردیم‌ها تحت تعالیم استاد رودبنه!

برچسب‌ها: اجتماعی, احساس, اندیشه, تاریخ, دوستان, زادروز, علمی: شیمی - فیزیک, فیزیک

دیگر انگار بخشی از روزمرگی ما شده‌است شنیدن اخبار حملات تروریستی و اخبار گروه‌های بنیادگرا. فرقی نمی‌کند کجا را نگاه کنی، در پاکستان «بی‌‌نظیر بوتو» منفجر می‌شود، در لبنان فرماندهان ارتش و آدم‌ها مهم، در عربستان هر از گاهی چندتایی آمریکایی و در افغانستان و عراق هم که هرچیزی که بشود منفجرش کرد، فرقی ندارد آدم یا ماشین باشد یا تانک یا گنبد حرم یا حتی لوله و چاه نفت.

اما انگار این بنیادگرایی مذهبی بیش از آن‌که به تولید سکولاریسم دامن بزند، چیز دیگری را تولید می‌کند، شاید چیزی مانند فراسکولاریسم هابرماس. به قول هابرماس: «انگار این‌ها تارهای مذهب در جامعهٔ سکولار را به ارتعاش در آورده‌است».

نکتهٔ جالب اینکه این بنیادگرایی به رغم زبان مذهبی‌اش، صرفاً یک پدیدهٔ مدرن است. انگار در این‌جا یک ناهماهنگی تاریخی میان انگیزه‌ها و ابزارها پدید آمده‌است. روشن است که این ناهماهنگی از عواقب مدرنیزه کردن پرشتاب، افراطی و رادیکال است. جدایی از سنت‌ها نیاز به گذشت زمانی دارد که اغلب فراموش شده‌است.

شرایط امروز دنیا قدری شبیه قبل از جنگ جهانی نخست است، با وجود آرامش اندک این روزها، همه‌جا انباشته از باروت کینه و خودخواهی است. تفاوتش فقط در ابزارهای انتقامجویی است. داستان شبیه مقایسهٔ پیشرفت اتومبیل با کامپیوترهاست. ما همان‌قدر که قدرتمندتر شدیم امنیت‌مان را بیش‌تر از دست دادیم.

در هر شکل تصویر فراسوی چنین چشم‌اندازی چیزی بیش از جنگهای سابق، نبرد فرهنگ‌ها خواهد بود. شاید در این لحظات تنها امیدی کمرنگ برای کارهای عاقلانه نمودار باشد؛ کمی به خود آمدن و هشیار شدن.

در پس این امید، پرسش‌های بسیاری مطرح می‌شوند که در جستجوی راهی میانه برای سکولاریسم و دین می‌گردند. شاید هم بتوان این ارتعاش تارهای مذهب را به نفع این هدف لرزاند.

در واقع این‌گونه به نظر می‌رسد سکولاریسم نتوانسته تمام آن‌چه را که بدان نیازمندیم عرضه کند. امروزه می‌بینیم که اظهارنظر درباره مفهوم متناسبی از اختلاف معناشناختی میان آن‌چه از نظر اخلاقی نادرست است و آن‌چه به شدت شرورانه است، در هاله‌ای از ابهام است. گویا زبان سکولار، با حذف بسیاری از ارزش‌ها، تنها رنجش و خشم را برجای می‌گذارد. انگار فقط وقتی که «گناه» به «اشتباه» و «نقض قوانین الهی» به «نقض قوانین انسانی» تبدیل می‌شود چیزی از دست می‌رود. مثلاً امید از دست رفته به رستاخیز، در کنار تمام کاربردهایش، نوعی خلاء محسوس را نیز به جای گذارده. مقتولین به‌راستی به قتل رسیده‌اند و برایشان کاری نمی‌توان کرد. هرچند هنوز انگیزه‌ای البته بدون قدرت می‌گوید حتی در غیرقابل تغییرترین رویدادها هم چیزی قابل تغییر است. شاید رفتاری دوگانه با یک برداشت عقلانی از مذهب که در عین حفظ دیدگاه مذهبی فاصله با آن را نگاه می‌دارد بتواند به مبارزهٔ فرهنگی خود روشنگرانه‌ای منجر شود که اجتماع شهروندی بد و نامناسب امروزی را به جهت درست هدایت کند.

برچسب‌ها: اجتماعی, اندیشه, فلسفه

برچسب‌ها: اجتماعی, احساس, اندیشه, توهم, زنان

ویرجینیا می‌گفت چیز تعریف کردنی‌ای نبود، آخه گوشت و آلو که جای تعریف نداره. البته من نه گوشتش رو دیدم نه آلوش رو، ولی خوب کسی رو می‌شناسم که براش ۱۰ برگ بنویسه. به این می‌گن تفاوت تئوری و واقعیت. گشنه‌گی بد چیزیه، بابام می‌گه همیشه. اصلاً مشکلات از روشنفکری بورژوازی آغاز می‌شده یا شایدم از سگ‌های اون محله جامعه که با مبانی بورژوازی روشنفکری ما آشنا نیستن یا شایدم اصلاً نهاد بشریت که انقدر تخمیه که نمی‌شه همشون روی صندلی‌شون لم بدن در حالی که دارن به پادکست MTV گوش می‌دن افاضاتشون رو پای MacBook شون تایپ کنند. خوب با این تفاسیر معلومه ویرجینیا جلوی شومینه لم می‌ده و آسمون رو به ریسمون می‌بافه و کبک و ماهی سُل با یه لیوان جین می‌خواد تا مخش راه بیفته که خرت‌خرت درخت‌ها رو چک‌نویس کنه آخرش بگه فقط یه اتاق! همین می‌شه که اون بچه دماغویی که همش دستش به تنبونش بوده، دیکتاتوری می‌شه که می‌خواد کون دنیا رو پاره کنه. یا چمیدونم یه عده غربتی دهاتی بیفتن دنبال یه سری جاکش سیبیلو و بابای بابابزرگ فلانی خان، فلان‌جا، و خانوادش رو تیکه‌پاره کنند که چی زیر پرچم سرخ می‌خوان حق پرولتاریایی که خودشون گوسفندتر از اینند که بفهمند رو بگیرند. همین می‌شه که تو انقدر بی‌کاری که از تمام ول‌چرخیدنات تو اینترنت خسته شدی و اومدی این‌جا رو می‌خونی

برچسب‌ها: اجتماعی, احساس, اندیشه

چیزی را گویا باز دیر دیدم این‌بار هم. ندا انگار دعوت کرده‌بود برای ۱۴ مرداد مرا به هم‌بستگی! وبلاگ نویسان با دانشجویان دربند، که خب اندکی دیر دیدم و اکنون هم که این بلاگر چی‌به‌چی شده بالا نمی‌آید هرکاری می‌کنم. بگذریم از این‌ها، ولی این «دانشجویان دربند» انگار امروز یک حس خویشتن‌پنداری به من داد. مدتی دست و پا می‌زدم در بین کجا و کجا نمی‌دانم، ولی پس‌اش یک حسی دارم مانندهٔ کسی که در زندانی گرفتار است. دوست ندارم دیگر این‌جا را، شاید، پدرم راست می‌گوید گشنگی نکشیده‌ای. من می‌خواهم فرار کنم از این‌جای دیوار‌ گرفته بر دید حتی. من می‌خواهم فرار کنم از خودم حتی، از خودم که نه، از آنچه با پایم بر زمین رد کشیده‌ام از خودم، آخر اینجا و آنجا که ندارد، همه‌جا پشت‌سرت راه می‌افتند روی زمین زل می‌زنند به خاک یا که برف که چه مانده، تو را مجاز گیرند از آن. نمی‌دانم، شاید این روزها بهتر بدانم.

یکی گفته گویا ۱۰۱ سال گذشت از مشروطه و هنوز فلان در فلان فلان‌ها به‌سختی می‌کنند. آخر من نمی‌دانم ۱۰۱ سال از چه گذشته مگر؟ ۲۵۰۰ سال هم از کتیبهٔ کورش گذشته، مگر با گذشت سال گوسپند، انسان می‌شود؟ جرقه‌ها گاه می‌زنند، پی‌اش که سوخت نیاید دمی بیشتر نمی‌پاید. چه برسد به مشروطه که جرقه هم نبود. یک جماعتی در سراشیبی‌ای گیر کرده بودند و زیر پایشان لغزید و خاکی بلند شد و آبی گل شد و یکی داد زد انقلاب شد. نه اینکه نمی‌شد که بشود، ولی نهایت ۱۰۰۰ نفر دیدند که اِه این چه شبیه بود و خواستند کاری کنند، که آن هم گند زده شد رفت. آنچه باید در کت و کول افراد می‌رفت نرفت که نرفت. شاید بعد بیشتر نوشتم.

من نمی‌دانم باز هی این مرتیکهٔ قلبهٔ چاق، سلیمی را می‌گویم فلانّ العلیه، بیاید بگوید پینک‌فلوید فلان است و بهمان، آخر مگر می‌شود the Wall را گوش کرد و باز رفت سراغ این مرتیکه حاج چیچی‌ که صداش شبیه Alex می‌مونه؟ یا این Time را در The Dark Side Of The Moon دیگر چه می‌تواند همانندی شود؟ بعد هم می‌گوید افسرده می‌کند، این دنیا را به چه‌اش می‌شود خوش بود؟ مگر نه اینکه هم‌سلفانت می‌گویند پایان دنیا نزدیک است و یا مومن همیشه محزون است در درون؟ مگر آنکه الاغ بیایی و گاو بروی هیچ.

ببخشیدم که امروز خیلی مزخرف گفتم. حال حسابی ندارم. مانده‌ام منگنه‌شده در شاید‌ها. رنگ‌های دنیایم یکی‌یکی محو می‌شوند آخر، یا می‌دزدندشان یا می‌میرند. می‌ترسم از روزی که سیاه و سپیدم را هم بدزدند.

برچسب‌ها: اجتماعی, احساس, موسیقی

برچسب‌ها: اجتماعی, احساس, اندیشه, فیلم, موسیقی

باز دوباره چند مدت ننوشتم، یه کوه مطلب جمع شده مجبورم کمپوت‌وار بنویسم. حالا این اولای stack حرفامه. بقیه‌اش رو هم در پست‌های بعدی. فعلاً اینا باشه:

۱) قبلاً در شگفت بودم که یک آخه یه آدم چگونه می‌شه که از شادی یکی دیگه انقدر شاد بشه. الآن البته شگفت‌‌زده نیستم که یه آدم چقدر می‌تونه پدرسوخته باشه، ولی برام جالبه که اون آدم چه‌طوری انقدر پدرسوخته بشه.

۲) این یارو یلتسین هم که پُکید. یکی می‌گفت فکر کنم انقدر مشروب خورده که مرده. ولی گذشته از این سخن‌ها برای خودش جونوری بود‌ها. دیروز تازه فهمیدم این کمونیست‌ها رو با چه کلک‌هایی کله‌پا کرده.

۳) چند روز پیش داشتم از جلوی «مرکز تقریب مذاهب اسلامی» رد می‌شدم که چشم افتاد به یک دیوارکوب (پوستر) عجیب. فکر کنم پشت زمینه‌اش چهرهٔ یک دختر ۴-۵ ساله بود که گریه می‌کرد. فکر کنم روش هم نوشته بود: ۲۴ آوریل ۹۲مین سالگرد کشتار ارامنه توسط دولت ترک عثمانی. انکار بس است، بپذیرید!
بسی جای سخن داره، ولی فعلا بدون شرح باشه.

۴) به‌نظر می‌رسه که این کتاب گفتگو در کاتدرال خیلی زیبا باشه. البته تا این‌جاش که تنها گیج زدم. هر خط رو باید ۲ بار بخونی تا پی‌ببری چی می‌گه اصلاً. خلاصه این‌که تمام ذخایر زبانی رو توش تموم کرده.

۵) این درس فیزیک معاصر هم صرف‌نظر از استاد درس و بچه‌های فیزیک و روند کلاس، خیلی خوبه. وای این جلسه بخش آشوب بود، دوباره رفتم رو هوا. یارو می‌گفت:«زمان متغیر وابسته به آنتروپی است.» و حتی بیشتر:« گذشت زمان و جلو رفتن آن همان زیاد شدن آنتروپی است. و … »

۶) این ترم جدا از این فیزیک معاصر بقیهٔ درس‌ها چندان بوهای خوبی نمی‌دهند. این تاریخ علم که یارو افزون بر امردی، اندکی بیشتر احمق تشریف دارد. باور کنید اگر انقدر اِوا نبود تاکنون یک دیالکتیک سفتی باهاش می‌داشتم. مرتیکه دوتا پاش رو کرده تو یه کفش که ارشمیدس جدی آینهٔ سوزان رو ساخته بوده چون اون زمان یه عده دیگه هم اهرام مصر رو ساختن. آمار و احتمال هم که اصلا نمی‌خوام چیزی ازش بگم، بندهٔ خدا. تابش رو هم که چندان سر کلاسش نرفتم که بخوام نظر بدم. فقط بگم که این کامپایلر آخرش منجر می‌شه که کجای ما سر چوب‌پاره سرخ کند.

۷) این فیلم 12Angry Men رو دیدم. تنها می‌تونم بگم خدا بود. بدون شک یکی از فیلم‌های برجستهٔ سینما است. پس از یه بررسی بیشتر هم دیدم برای یک اکران هم خیلی جون می‌ده چون اصلاُ صحنه و سانسور نداره. علی جان نظرت چیه؟

۸) یه ۴-۵ تا از فیلم‌هـای استنـلی کـوبریـک رو دیـدم. موجود عجیبیه در کل این بشر. فکر کنم فقط فیلم Paths of Glory رو خوب فـهمیدم و البته کـلی هـم لـذت بردم. شاه‌کار بود. ولی این Dr.Strange Love و Clockwork Ornage و به‌ویژه این فیلم Shining خیلی دیگه سنگین بود. باز اون دوتا یک مقدار خوب بودند، ولی این آخری رو فقط در موردش حس دارم. هیچی نمی‌تونم بگم.

۹) راستی این زبان پهلوی هم خیلی خواندش جالبه. تازه به ریشهٔ کلی از واژه‌ها پی‌می‌بری. چون یه چند نفر اصرار کردند یه متن‌اش رو این زیر آوردم:

pusīt danāk ō mēnōk i xrat ku kātām ān šātīh i hač dušrāmīh vattar. Mēnōg i xrat pasōx kart ku kē xvāstak hač bazak handōxt ēstēt uš patiš šāt bavēt ēg -š ān šātīh hač dušrāmīh vattar.

پرسید دانا (از) مینوی خرد، که کدام آن شادی که از دُژمی بدتر (است). مینوی خرد پاسخ داد، هنگامی که خواسته (= دارایی) از بزه اندوخته شده است، او بهش شاد بُوَد، آنگاهش، آن شادی از دژمی بدتر (است).

۱۰) این‌گونه که به‌نظر می‌رسه این روزا دوباره افتادن به جون مردم که اگر خدای نکرده مویی بیرون بود و روسری فردی کفاف نمی‌داد از خشتکش به جای روسری استفاده کنند. این‌گونه حرکت‌ها که تا به‌حال زیاد پیش اومده، ولی نکتهٔ جدیدش این دفعه قرار گرفتن مردان با ظاهر ناهنجار در گروه‌های هدف است. البته مثل همیشه پرسش نخستی که برای همه پیش می‌یاد تعریف هنجاره که دیمیه. ولی از همهٔ این حرف‌ها گذشته، با کمال تأسف و تأثر باید بگم این احمدی‌نژاد به صورت مناسبی توی قالبی که به اسم فاشیست ساختن قرار می‌گیره و فاشیسم هم به گُه نشست به قولی. موقعی که اومد همه می‌گفتن شروع می‌کنه گیردادن به مردم، انقدر که یه جهت‌گیری سنگین علیه‌اش شکل گرفت. ولی وقتی اومد اصلاً همچین کاری نکرد. وایساد تا زیر پاش سفت شد و بعدش رو هم که می‌بینید و خواهید دید. ببین اوضاع داره به کجا می‌رسه که من خودم که الآن این رو نوشتم یه کم می‌ترسم.

۱۱) این یاسمن هم که رفت آمریکا اونجا یه دیوونه‌ای ۳۰ نفر رو کشت تو دانشگاه، بهانه دستش اومد و مامان باباهه رو پیچوند اومد ایران. تا کی دوباره بکننش و ببرنش به غرب وحشی!

۱۲) من آخه نمی‌دونم این اَپل چرا انقدر پدرسوخته است. آخه یکی نیست بگه چرا این MacBook مشکی ۲۰۰ دلار گرون‌تره آخه!

۱۳) این دانشگاه هم عجب پلتیکی زد به دانشجوها. بوفه رو بست، تعاونی رو بست، سگ‌پز رو میلیاردر کرد، سلف هم مزخرف شد تا بچه‌ها از گرسنگی به گـُه خوردن افتادن! بعد با خیال راحت بوفه رو با همون غذاها و همون کادر و همون قیمت‌ها باز کرد تا بچه‌ها دعاشون هم بکنند.

۱۳+۱) من نمی‌دونم چرا باز تو این پست هم به رستم گیر ندادم آخه. نیستی رستم، کجایی؟ چه خبرا؟ آهان، به هر صورت تو روحت!

۱۴+۱) راستی من اون پست قبلیم رو جایی نبودم‌ها. گیر یه یارو عقده‌ای بدبخت افتاده بودم، دو کلاس فرانسه خونده بود، ویندوز و کی‌برد و تمام زندگیش فرانسوی بود. دکمهٔ A رو می‌زدم Q می‌زد، دیگه ببینید چه وضعی بود. دهنم سرویس شد تا همون دو خط رو تایپ کردم.

۱۶) راستی نیوشا می‌دونم این آرزوها رو مثل این ۱۵ پیچوندم. ولی قول می‌دم در اولین فرصت بنویسم.

برچسب‌ها: اجتماعی, احساس, دوستان, کلا همه‌چی